Bericht uit de ondergrondse
Ik lees heel wat boeken en ben dus vaak in een bib te vinden. Hier in de kempen is de bib van Herentals in mijn ogen de beste. Het gebouw is nog maar enkele jaren geleden gebouwd het is dus geen muf afgedankte oude staatsbunker. Neen het is eerder proper, fris en het mag er visueel ook wel wezen. Erg handig is de ondergrondse parking want ondanks het feit dat ik eigenlijk de bus zou moeten nemen ben ik hier gewoon te lui voor en kan ik aldus mijn twaalf jaar oude nissan daar kwijt (a.k.a blue tank). Erg netjes want alleen bezoekers van de bib mogen daar parkeren en op enkele auto’s na stond ik daar enkel dagen geleden alleen geparkeerd, ik en de tank dus. Helemaal alleen ben je nooit in zo’n ondergronds parking. Misschien ook al eens gemerkt? Toen ik uit de wagen stapte merkte ik het weer op, de kale vloer en muren werken als het ware als een geluidsspiegel, elk geluid wordt herhaald. Het openen van de deur “klak”, het sluiten van de deur “boem”, je voetstappen “tak tak”, je tweede persona volgt je overal tot je de ondergrondse verlaat. Het is een soort geluid dat je alleen daar tegenkomt specifiek in de wereld van de ongrondse parking. Het kunstlicht, de sobere constructie’s, de indringende geur van uitlaatgassen het patrimoneum van dit apart wereldje. Erg miskend want we laten onze dure luxe wagen ons statussymbool er rusten en blijven er hooguit enkele ogenblikken. Snel betalen en maken dat je buiten bent is de boodschap in een ondergrondse parking. Dus volgende keer even wachten en luisteren naar het geluid van de ondergrondse. Want die echo ben jij.
Reageer